Mostrando entradas con la etiqueta pensamientos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta pensamientos. Mostrar todas las entradas

lunes, 17 de agosto de 2015

Cuando necesitas un respiro...

Sí. Hoy necesito un respiro. Era una de las opciones que podía seleccionar cuando en un arranque he decidido cerrar temporalmente mi cuenta de Instagram. Resumía a la perfección lo que sentía.

Porque sí, porque necesito verdaderamente un respiro en esta relación con el entorno digital y la tecnología. Porque este idilio se está volviendo demasiado agobiante y porque parece que me está acaparando de tal forma que me impide tener relación con las personas a mi alrededor.

Suena todo a metáfora, pero es una descripción exacta de mi uso de las redes sociales últimamente, y como creo que ya estoy demasiado contaminada, creo que una retirada a tiempo es siempre una victoria. Por ello, he preferido dejar respirar a Instagram y que Instagram me deje respirar a mi.

No se si aguantaré un día, una semana o un mes, pero lo que quiero es que cuando vuelva hayan vuelto el resto de cosas a su lugar. ¿Será posible?

xx

Paula

martes, 17 de septiembre de 2013

Otro Septiembre

Septiembre. Ese mes que promete mucho y se queda en nada. Donde parece que todo empieza de nuevo, que tenemos las pilas cargadas y la energía nos desborda, lanzándonos a un abismo de nuevos propósitos que finalmente no se llegan a cumplir.
Un mes de ilusión... "La vuelta al cole". De completar tu armario, comprar libros, lápices, gomas de borrar... Renovarse o morir.
Sin embargo, y a pesar de que defrauda, adoro Septiembre y no solo porque es el mes en el que nací. Eso... es lo de menos.

22 años. Anotaré 22 deseos. Con que se cumplan un par me daré por satisfecha. Recordaré este como un buen Septiembre.

xxx

lunes, 5 de agosto de 2013

Sortear lo que venga

Es la actitud. Nunca sabes lo que viene, y lo más importante, si será bueno o malo... 
Este último mes me he dado cuenta de cómo tu vida y la de tus personas más cercanas puede cambiar en un simple segundo. Cómo todos los planes caen de pronto y lo que antes era vital ahora pasa a ser secundario. 
También decir que estas situaciones son las que nos hacen ver lo cotidiano con más claridad. Distinguir lo esencial de lo accesorio y los verdaderos amigos de los que no lo son. 
Ahora hay que salir, tomar impulso y despegar para poder lidiar con las cosas que han venido, y reírnos de aquellos que no contribuyen a mejorar las cosas. Es el momento de elegir qué camino queremos tomar y quién queremos que nos acompañe en él. 
Pero todo es actitud y de eso me falta un poco. Ahora es el momento de cambiar. 

domingo, 19 de agosto de 2012

Inspiración

He dejado el blog algo abandonado, y hoy he pensado en retomar de nuevo la buena costumbre de escribir. Ya estamos en la tercera semana de agosto. El verano se esfuma y más cuando trabajas y no tienes nada de vacaciones.
Mi primera experiencia en el mundo laboral me está haciendo aprender mucho más que tres años de carrera.  No se si de cara a mi futuro laboral servirá. El caso es que me quedo con todo lo que estoy aprendiendo, todos los sitios, lugares, personas que he conocido y que han ampliado un poco más mi mundo.
Ahora tengo otra visión, otra perspectiva en cuanto al Periodismo. El sabor es un tanto agridulce. Las cosas no pintan demasiado bien. Sin embargo, no hay que perder la esperanza, lo único que nos queda, sobre todo a los jóvenes que estamos terminando nuestros estudios y vemos un futuro laboral algo oscuro...

Como decía, el verano ya termina... No me quejo. El poco tiempo libre que he tenido (fines de semana), los he aprovechado bastante: fiesta, playa, amigos e incluso una fugaz visita al Arenal Sound.. jeje

Ahora, se presenta un nuevo aliciente. En Septiembre me voy de viaje de estudios a Turquía, en concreto a Esmirna. Estoy muy ilusionada. Cada vez más.

Además, en poco más de un mes es mi cumple..! 21 años. Mi segunda mayoría de edad. Mi deseo para ese día es poder celebrarlo con quien lo he hecho hasta ahora... Como en los viejos tiempos...

El tiempo ha pasado demasiado deprisa, y me asustan un poco los cambios. Se que voy a echar en falta algunas cosas y a algunas personas...

Pero hay que ser positivos. Si todos lo somos, las cosas irán mejor, ¿No?

Besossss!! Os dejo una foto de Turquía! ;)


miércoles, 7 de marzo de 2012

Razones para creer

Emulando el eslogan de la campaña de la Coca-cola, hoy asiento diciendo que siguen habiendo "razones para creer". Justo cuando uno piensa que está todo perdido, de pronto aparece una luz, por pequeña que sea, dándonos un poco de esperanza. No hay que pasarse, no sea que volvamos a caer, pero disfrutemos brevemente del momento...

domingo, 19 de febrero de 2012

Confianza

¿Confiar en la gente? NO
Cada vez estoy más convencida de que verdaderamente nos encontramos en un mundo donde creemos que sólo nosotros somos importantes, donde no nos importa lo que piensen o sientan los demás... ¿Los demás? ¿Y esos quien son?
Lo intentas. Eres egoísta y egocéntrico,  pero haces un esfuerzo por cambiar, por tratar de ser amable, pero justo cuando comienzas a sonreír te das contra una pared y vuelves a poner los pies en la tierra, y solo al experimentar por enésima vez esa sensación de soledad, te das cuenta de que hagas lo que hagas, la vida no cambia su moneda. Por mucho que des, vas a recibir lo mismo.
Es triste leer esto, y más escribirlo. Pero es así.
Lo único que podemos hacer es tratar de sobrevivir en esta selva.

viernes, 3 de febrero de 2012

Re-Start

Volver a empezar. El miércoles acabaron los exámenes y comenzó el segundo cuatrimestre. Este mes de Febrero será duro. Muchas horas de clase, ( ayer, nada más y nada menos que 10 y media) pero espero que el esfuerzo valga la pena. 
Estos últimos días, sin exámenes, ni preocupaciones (aparentemente) me han hecho reflexionar mucho... 
Normalmente cuando reflexiono me agobio porque de pronto lo veo todo negro y me pongo insoportable. 
Uno de mis peores defectos es mi facilidad para amplificar un pequeño problema, para darle importancia a cosas que no la tienen y hundirme en mi propio agujero negro. 
Voy a intentar ser más "tranquila" y darle a cada cosa la importancia que tiene porque si no lo hago, las tonterías hacen que pierda el tiempo y no se lo dedique a las cosas verdaderamente importantes. Creo que eso es lo que he hecho este tiempo. Disgustarme por cosas sin sentido y dejar de lado otras que verdaderamente valían la pena. 
Que ese cambio sea mi objetivo en los meses venideros...

jueves, 12 de enero de 2012

Comienza la locura

Comienzan los exámenes de enero, esa época en la que todo estudiante que se precie se para a mirar al pasado, al más reciente y dice ¡Por qué he perdido tanto el tiempo durante estos meses!
Ahora es hora de agobiarse, de pensar que no nos sabemos nada, de suspender, de aprobar...
Mucho ánimo a todos los universitarios que comparten conmigo este mal trago... Y que Dios reparta suerte ;)

lunes, 7 de noviembre de 2011

Màgia clandestina

Parlava amb una amiga l’altre dia sobre les nostres aficions en el temps lliure. Eixir de festa, anar de compres, prendre cerveses amb els amics... Jo esperava prudentment escoltant-la amb atenció.  “I llegir, m’agrada llegir”. Quina va ser la meua sorpresa al sentir-la! No ho vag poder evitar. Un somriure es va dibuixar en el meu rostre, i els meus ulls brillaren una mica emocionats. Sols entonces em vag atrevir a parlar, i em sentí com a casa pròpia. Aquesta novel·la, l’altre llibre, aquell article... Les paraules fluïen sense forçar la conversa. L’entusiasme de la meua veu la va fer riure, però sense expressar cap rebuig cap a la meua passió. La meua ment acabava d’enlairar-se cap a ciutats màgiques i paisatges exuberants, i Laia m’acompanyava en aquest viatge màgic. Des de eixe dia, cada matí, el trajecte a la universitat amb la meua companya es converteix en un passeig en el qual la nostra imaginació fa que el recorregut siga massa curt per tal d’expressar tantes idees. La màgia de la lectura... Eixe hobbie que tan pocs comparteixen a hores d’ara. Com cita Eduardo Alonso en l' article Divagaciones de un rumiante, “Cal quixotitzar Europa! Els batxillers no lligen res, no estudien res”. És per açò que els pocs frikis que ho fem, sembla que hem de viure en la clandestinitat, en l' ombra dels líders que marquen allò que és lícit fer.  Almenys quan tens 20 anys. No és edat per a llegir! Ja tindrem temps “d’avorrir-nos” amb la lectura... Però, ja que ens sincerem, perquè no dir-ho tot? M’encanta la literatura. Recorde amb certa nostàlgia aquelles classes en companyia del Quixot i La Celestina. Quins temps! I sí, m’agrada llegir. Per què? Doncs perquè al llegir la meua ment vola, i tot és exactament com jo ho imagine. No hi ha barreres. Jo decidisc si el paisatge és bonic o devastador, si el xic es lleig o atractiu o si la forma d’actuar dels roïns és o no justa. Jo  mane. És el meu territori. Per unes hores, tinc el control absolut, i el més meravellós és que sé que cap persona pot inmiscuir-se en la màgia del meu pensament. Després apareix la versió per al cinema, que intenta derrocar el meu espai. Isc de la sala una mica decebuda. En realitat, això era abans. Ara, he decidit que no pense pagar set euros per tal que em deixen amb un regust amarg al finalitzar la pel·lícula. S’ha acabat! He decidit que no aniré més al cinema per veure una adaptació d’una novel·la que m’haja fet sentir algun tipus d’emoció! Per set euros puc estar a casa, còmoda al sofà, amb un gran berenar i diners a la butxaca, sentint ploure i disfrutant del plaer de llegir. Aquest és el meu plan perfecte. M’aïlle del món, encara que com va dir Bon Jovi a la seua cançó Santa Fe, “cap home és una illa”. Per això, m’agrada sentir-me part d’un grup, i trobar algú que comparteix la meua passió per la lectura em fa sentir una mica més plena. Sembla que Laia em compren. Sembla que he descobert una gran amiga!

lunes, 24 de octubre de 2011

Volver

Tras poco más de un mes sin internet, por fin he regresado. He tenido el blog algo olvidado... Tenía ganas de recuperar este espacio donde vuelco un pedacito de mi vida. 
Además, el principio de curso ha estado marcado por mucho trabajo, estudio y bastante fiesta también (todo sea dicho). 
Pero ha sido un mes de septiembre-octubre excitante! Tener tantas cosas que hacer me hace sentir activa y muchos pequeños proyectos rondan mi cabeza!

Seguro que vuestro comienzo también ha ido genial!

xxx

domingo, 31 de julio de 2011

Falta lanzarse a la piscina!

Es una de esas situaciones en las cuales sin decir nada, se está dando demasiada información. Cuando dos personas son perfectamente conscientes de lo que ocurre, pero sin embargo, miran hacia otro lado y no son capaces de lanzarse a la piscina. La pregunta es si al hacerlo se pierde algo... Yo creo que no. Como mucho, tragarse el orgullo. Pero, ¿quién da el paso? Ambos somos egoístas y esperamos a que lo haga el otro. Quien no arriesga no gana. 
Yo no suelo arriesgar. Tal vez por eso tampoco suelo ganar nada.

:(

domingo, 27 de marzo de 2011

Gracias. !!

GRACIAS por todo, y a la vez por nada. Gracias por preguntarme como me va, interesarte por mis tonterias. Gracias por hacerme reír y burlarte a veces también. Gracias por ser esa persona que me comprende, a pesar de no tener nada que ver conmigo.
La palabra GRACIAS está infravalorada... la usamos tantas veces... pero hoy te la digo de verdad y con todo mi corazón.

Le podría dar las gracias a muchas personas, pero te las doy a TI. Porque solo tú te las mereces. 


K.

lunes, 28 de febrero de 2011

Echar la vista al pasado...

Echar la vista al pasado. Eso que los expertos dicen que no se debe hacer. Pero a veces, no sabes lo que reconforta, sobretodo si las experiencias han sido buenas. Puedo decir satisfecha que es mi caso. 
Este fin de semana me he recontrado con amigos, compañeros, calles, colegios, incluso tiendas que hacia años que no veía y antes constituían mi transito habitual. Hasta el detalle más simple me ha emocionado pensando en aquellos tiempos... 
Desgraciadamente, he de decir que no todos los recuerdos han sido buenos. También he visto a personas que preferiría no ver nunca más. Pero en fin, sin lugar a dudas, lo bueno gana en la balanza sobradamente. 
Recomiendo a todo el mundo de vez en cuando hacer este ejercicio y visitar aquellos lugares que hace tiempo que no pisa, lugares donda ha vivido experiencias inolvidables. Puede que sientas mariposas en el estómago. La sensación es maravillosa...


lunes, 7 de febrero de 2011

... me detengo a pensar

Nada como una tarde de relax para darle vueltas a las cosas y cuestionar la más ridícula de las tonterias. Nada como plantearse un cambio, un giro inesperado. Seguramente no surta efecto, pero el simple planteamiento ya es un gran paso...

Quote ♥

Cuando crezcas, descubrirás que ya defendiste mentiras, te engañaste a ti mismo o sufriste por tonterías. Si eres un buen guerrero, no te culparás por ello, pero tampoco dejarás que tus errores se repitan.